Γνωρίζουμε ότι το ανατομικό ποσοστό μιας “ενδιάμεσης” στένωσης (συνήθως 40-90%) στεφανιαίας αρτηρίας, δεν μας πληροφορεί για το πόσο μειώνεται η ροή μετά από αυτήν και για το πόση ισχαιμία προκαλείται εξ’ αιτίας της.

(Ισχαιμία είναι η μειωμένη προσφορά αίματος στα κύτταρα του μυοκαρδίου, συγκριτικά με τη ζήτηση)

Επίσης γνωρίζουμε ότι είτε διενεργείται αγγειοπλαστική με Stent είτε χορηγείται μόνο φαρμακευτική θεραπεία, βάσει μόνο του ανατομικού βαθμού της στένωσης, η επιβίωση είναι ίδια.

Έτσι βάσει των οδηγιών η τοποθέτηση STENT σε μια αθηρωματική πλάκα πρέπει να γίνεται μόνο αν αυτή προκαλεί ισχαιμία (ή είναι >90%).

Οι μέθοδοι αναφοράς σήμερα, για την εύρεση ισχαιμίας σε στενώσεις 40-90%, είναι οι επεμβατικοί δείκτες ισχαιμίας FFR και iFR, που μετρούν την διαφορά της πίεσης πριν και μετά την πλάκα.

Η ισχαιμία που προκαλείται από μια στένωση 40-90%, μπορεί να υπολογιστεί όμως πιο εύκολα με τη μέτρηση της ταχύτητας του Ιωδιούχου σκιαγραφικού, κατά τη διάρκεια της στεφανιογραφίας. Ο δείκτης αυτός ονομάζεται FFR angio και παρουσιάζει μεγάλη σιγουριά (94% ευαισθησία και 91% ειδικότητα ανά αγγείο), συγκριτικά με το δείκτη FFR.

Φαίνεται ότι στο μέλλον θα χρησιμοποιείται σε όλες τις στεφανιογραφίες και o υπολογισμός του FFR angio, πέρα από την οπτική εκτίμηση των στενώσεων (που είναι η σημερινή πρακτική), ώστε να εκτιμάται και η λειτουργική σημασία (η ισχαιμία που προκαλείται) της κάθε στένωσης 40-90%, χωρίς να χρειάζεται καθετήρας πιέσεως.

Έτσι θα λαμβάνεται απόφαση για τοποθέτηση ή όχι Stent στη στένωση 40-90% (εφ’ όσον δεν χρειάζεται να γίνει εγχείρηση Bypass για καλύτερη πρόγνωση).

https://www.ahajournals.org/doi/abs/10.1161/CIRCULATIONAHA.118.037350

https://www.ahajournals.org/doi/10.1161/CIRCULATIONAHA.118.037528