Η θεραπεία της Καρδιακής Ανεπάρκειας με μειωμένο κλάσμα εξωθήσεως (< 40%) είναι κυρίως τα διουρητικά, (π.χ. Lasix) το Entresto (ομάδα ARNI) και οι β- αναστολείς (bisoprolol ή carvedilol ή metoprolol).

Αν το Entresto δεν είναι ανεκτό χορηγούνται α-ΜΕΑ και αν και αυτοί δεν είναι ανεκτοί χορηγούνται Σαρτάνες (ARBs).

Η Σπιρονολακτόνη – Adactone (ή η Επλερενόνη – Inspra) χορηγείται σε κλάσμα εξωθήσεως μικρότερο από 35% και εφ’ όσον δεν υπάρχει βαρειά νεφρική ανεπάρκεια.

Τα φάρμακα της ομάδας των SGLT2i, η Dapagliflozin (Δαπαγλιφλοζίνη – Forxiga) και η Empagliflozin (Εμπαγλιφλοζίνη – Jardiance) χορηγούνται σε ενήλικες με δύσπνοια από καρδιακή ανεπάρκεια (functional class II-IV)  με μειωμένο κλάσμα εξωθήσεως, ακόμη και αν δεν είναι διαβητικοί.

Η Ιβαπραδίνη (Procoralan), για μείωση των εισαγωγών σε νοσοκομείο, αν υπάρχει φυσιολογικός φλεβοκομβικός ρυθμός με παλμούς περισσότερους από 70 ανά λεπτό, παρά την μέγιστη ανεκτή δόση β-αναστολέα και ταυτόχρονα με αυτόν, εφ’ όσον το κλάσμα εξωθήσεως είναι μικρότερο από 35%. (Αυτή μειώνει τα βηματοδοτικά ρεύματα  (I_f) που προκαλούν εκπόλωση στα βηματοδοτικά κύτταρα)

ΤΑ ΝΕΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΜΕ ΜΕΙΩΜΕΝΟ ΚΛΑΣΜΑ ΕΞΩΘΗΣΕΩΣ

α) Πρόσφατα αναδείχθηκε μια νέα ομάδα φαρμάκων για την καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο κλάσμα εξωθήσεως (μειωμένη συσπαστικότητα), οι ενεργοποιητές της μυοσίνης, που αυξάνουν τη συσπαστικότητα (κλάσμα εξωθήσεως) του μυοκαρδίου.

Οι ενεργοποιητές της μυοσίνης (μυοτρόπα) δρουν στο σαρκομερίδιο (η μικρότερη μονάδα σύσπασης της μυϊκής ίνας), ενώνονται με τη μυοσίνη και αυξάνουν τον αριθμό των κεφαλών μυοσίνης που ενώνονται με την ακτίνη (επιπλέον παρατείνουν τη σύνδεση της μυοσίνης με την ακτίνη).

Έτσι δημιουργείται ισχυρότερη σύσπαση του μυοκαρδίου (με αύξηση της διάρκειας εξωθήσεως και του όγκου παλμού). Η ισχυρότερη σύσπαση δεν σχετίζεται με αύξηση του ενδοκυτταρίου Ασβεστίου (έτσι δεν αυξάνονται οι επικίνδυνες αρρυθμίες) ούτε με αύξηση της κατανάλωσης Οξυγόνου (οπότε δεν αυξάνεται η ισχαιμία).

Οι πρώτοι δυο ενεργοποιητές της μυοσίνης είναι η Omecamtiv mecarbil και η Danicamtiv.

https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa2025797

https://onlinelibrary.wiley.com/doi/full/10.1002/ejhf.1933

β) Άλλο νέο είδος φαρμάκου που βελτιώνει την απόδοση της καρδιάς σε καρδιακή ανεπάρκεια μέσω ενίσχυσης της παραγωγής cGMP είναι το Vericiguat (Verquvo) που μειώνει το σπασμό και τη σκληρότητα (stiffness) των αρτηριών οπότε το μυοκάρδιο συναντά λιγότερη αντίσταση κατά τη διάρκεια της εκτόξευσης του αίματος.

Αυτό χρησιμοποιείται σε ανθρώπους με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια και κλάσμα εξωθήσεως <45%, που χρειάστηκαν εισαγωγή σε νοσοκομείο, ώστε να μειωθεί η πιθανότητα επανεισαγωγής τους στο νοσοκομείο.

[Μελέτη VICTORIA

https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa1915928

Το Vericiguat διεγείρει την soluble guanylate cyclase (sGC) στην παραγωγή cGMP, οπότε αποκαθίσταται η ευαισθησία των αρτηριών στην αγγειοδιασταλτική δράση του ενδογενούς Μονοξειδίου του Αζώτου (ΝΟ).

Άλλος ενισχυτής της παραγωγής cGMP, είναι το Riociguat (Adempas)  που χρησιμοποιείται στην πνευμονική υπέρταση.]

Λόγω οξειδωτικού stress και φλεγμονής στην Καρδιακή Ανεπάρκεια, δημιουργείται  δυσλειτουργία του ενδοθηλίου που μειώνει τη βιοδιαθεσιμότητα του ΝΟ (μονοξειδίου του Αζώτου). Η μείωση του ΝΟ προκαλεί δυσλειτουργία του μυοκαρδίου και μείωση της διαστολής των αρτηριών (μέσω μείωσης της ενεργοποίησης του sGC που οδηγεί σε μείωση του cGMP).

Το  Vericiguat διεγείρει απ’ ευθείας το sGC και ευαισθητοποιεί τα κύτταρα στο ενδογενές ΝΟ.

(sGC = soluble guanylate cyclase / cGMP = cyclic guanosine monophosphate)

https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S2213177917305620