Ενημερώθηκε την 1η Δεκεμβρίου 2024

Το ουρικό οξύ είναι ουσία, τελικό προϊόν καταβολισμού (καταστροφής) των πουρινών (και του ΑΜΡ), που σε συνεχώς αυξημένη τιμή στο αίμα (Υπερουριχαιμία), πάνω από 6,8 mg/dL, κρυσταλοποιείται και πιθανόν να προκαλέσει ουρική αρθρίτιδα και νεφρολιθίαση. Όμως σε περίπτωση θεραπείας ουρικής αρθρίτιδας πρέπει να παραμένει κάτω από 6 mg/dL (κρυσταλοποιείται ευκολότερα περιφερικά λόγω μειωμένης θερμοκρασίας)

Οι πουρίνες Adenine (Αδενίνη) και Guanine (Γουανίνη) είναι βάσεις που σχηματίζουν τα νουκλεοτίδια και συνεπώς το DNA και RNA των κυττάρων (μαζί με τις πυριμιδίνες).

Το ουρικό οξύ στο αίμα προέρχεται κυρίως από ενδογενή παραγωγή (από τη φυσιολογική καταστροφή των κυττάρων του σώματος) και ένα ποσοστό οφείλεται σε αυξημένη λήψη ορισμένων ζωικών τροφών πλούσιων σε πουρίνες και επίσης σε φρουκτόζη και αιθυλική αλκοόλη. Το ουρικό οξύ αποβάλλεται κατά 70% από τα νεφρά και κατά 30% από το έντερο.

Η Υπερουριχαιμία οφείλεται κυρίως (κατά 90%) σε μειωμένη αποβολή ουρικού οξέως από τα νεφρά, (π.χ. από χρόνια νεφρική ανεπάρκεια ή από λήψη διουρητικών) ή σε πολύ μικρό ποσοστό, περίπου 10%, σε αυξημένη ενδογενή παραγωγή ουρικού οξέως (οπότε το ουρικό οξύ στα 24ωρα ούρα είναι > 1 γραμμάριο) λόγω καταστροφής κυττάρων (π.χ. από Λευχαιμία, καρκίνο, χημειοθεραπεία) ή οφείλεται και στους δύο μηχανισμούς.

Ασυμπτωματική Υπερουριχαιμία (> 6,8 mg/dL) εμφανίζει περίπου το 15-20% των ανδρών. Σε ηλικία μικρότερη των 65 ετών η αναλογία αντρών και γυναικών με Υπερουριχαιμία είναι 4:1 (Τα οιστρογόνα αυξάνουν την αποβολή ουρικού οξέως από τα νεφρά). Μετά την εμμηνόπαυση αρχίζει να κλίνει η ψαλίδα μεταξύ ανδρών και γυναικών.

Στην μακροχρόνια υπερουριχαιμία πιθανόν να προκληθεί Ουρική αρθρίτιδα, Νεφρολιθίαση, νεφροπάθεια από ουρικό οξύ, ανώδυνα οζίδια τόφων (οζίδια κρυστάλλων ουρικού οξέως από τις αρθρώσεις και μερικές φορές και από το αυτί, που προβάλλουν μέσω του δέρματος) κλπ.

>> Όμως Ουρική αρθρίτιδα συμβαίνει μετά από χρόνια, μόνο σε ένα μικρό ποσοστό περίπου 10-15%, όσων έχουν αυξημένο ουρικό οξύ και γενετική προδιάθεση γι’ αυτήν.

>> Όσο ψηλότερο το ουρικό οξύ στο αίμα, τόσο μεγαλύτερη η πιθανότητα να συμβεί ουρική αρθρίτιδα. Σε ουρικό οξύ 7.0 με 8.9 mg/dL η πιθανότητα να συμβεί ουρική αρθρίτιδα είναι 0.5% τον χρόνο. Αν αυτό είναι μεγαλύτερο από 9  mg/dL η πιθανότητα να συμβεί ουρική αρθρίτιδα είναι περίπου 4,5% τον χρόνο.

Όμως το ουρικό οξύ δεν  πρέπει να μειωθεί κάτω από 3 mg/dL, γιατί δρα σαν αντιοξειδωτικό που προστατεύει το ενδοθήλιο των αγγείων και ίσως χρειάζεται για να αποφευχθούν πιθανές νευροεκφυλιστικές βλάβες στο κεντρικό νευρικό σύστημα.

ΘΕΡΑΠΕΥΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΗ ΥΠΕΡΟΥΡΙΧΑΙΜΙΑ ;

Η  Ασυμπτωματική Υπερουριχαιμία (χωρίς προσβολές οξείας αρθρίτιδας ή νεφρολιθίασης), σχετίζεται (δεν προκαλεί) με υπέρταση, χρόνια νεφρική βλάβη, καρδιαγγειακές παθήσεις και με μεταβολικό σύνδρομο (χωρίς να προκαλείται εναπόθεση κρυστάλλων ουρικού οξέως).

# Χορηγούμε ή όχι φάρμακο (Αλλοπουρινόλη) για ψηλό ουρικό οξύ, αν δεν συνυπάρχει ουρική αρθρίτιδα ή νεφρολιθίαση ή Τόφοι (Ασυμπτωματική Υπερουριχαιμία)?

Δυστυχώς δεν υπάρχουν προοπτικές τυφλές μελέτες για το θέμα.

>> Στην Ασυμπτωματική Υπερουριχαιμία οι Ευρωπαϊκές (EULAR) οδηγίες ΔΕΝ αναφέρουν για χορήγηση φαρμάκων. Όσοι έχουν Ασυμπτωματική Υπερουριχαιμία ελέγχονται για πιθανές παθήσεις που προκαλούν αύξηση του ουρικού οξέως στο αίμα και εφαρμόζουν τις υγιεινοδιαιτητικές αλλαγές (δες πιο κάτω).

>> Οι Αμερικανικές οδηγίες (ACR) του 2020 αναφέρουν κατά της χορήγησης φαρμάκων

https://acrjournals.onlinelibrary.wiley.com/doi/full/10.1002/art.41247

Οι Ιαπωνικές οδηγίες (Japanese Society of Gout and Nucleic Acid Metabolism) αναφέρουν ότι  ΔΕΝ γνωρίζουμε αν χρειάζεται έναρξη φαρμακευτικής θεραπείας (Αλλοπουρινόλη) σε ασυμπτωματικούς με ουρικό οξύ πάνω από 9 mg/dL ή σε ουρικό οξύ πάνω από 8 mg/dL αν συνυπάρχει υπέρταση ή νεφρολιθίαση.

>> Άλλοι ειδικοί συνιστούν χορήγηση θεραπείας (Αλλοπουρινόλη) σε Ασυμπτωματική Υπερουριχαιμία αν το ουρικό οξύ ξεπερνά τα 12 – 13 mg/dL στους άντρες ή τα 10  mg/dL στις γυναίκες.

Αν η Ασυμπτωματική Υπερουριχαιμία οφείλεται σε αυξημένη ενδογενή παραγωγή ουρικού οξέως, για να μην σχηματιστούν πέτρες στα νεφρά, συνιστάται:

α) Λήψη > 2 λίτρων νερού ημερησίως (αν δεν υπάρχει καρδιακή ανεπάρκεια) και

β) Λήψη Κιτρικού Καλίου (Potassium Citrate) 60 mEq/ημέρα. Έτσι αλκαλοποιούνται τα ούρα, οπότε δεν δημιουργούνται κρύσταλλοι ουρικού οξέως.

Επίσης σε ογκολογικούς ασθενείς που προβλέπεται η χορήγηση κυτταροτοξικών φαρμάκων, προληπτικά χορηγείται θεραπεία, για να μην δημιουργηθεί οξεία νεφροπάθεια από μαζική υπερουριχαιμία (tumor lysis syndrome) [π.χ. Rasburicase (Elitek). Αυτή είναι recombinant ουρικάση που μετατρέπει το ουρικό οξύ σε αλλαντοίνη].

>> Φαίνεται ότι το Φυλλικό οξύ μειώνει την παραγωγή ουρικού οξέως οπότε ίσως είναι μια καλή λύση για όσους έχουν Ασυμπτωματική Υπερουριχαιμία.

Όσον αφορά την υπερουριχαιμία και την συνύπαρξη υπέρτασης, δεν γνωρίζουμε αν η μείωση του ουρικού οξέως, μειώνει ταυτόχρονα και την αυξημένη αρτηριακή πίεση.

ΥΓΙΕΙΝΟ-ΔΙΑΙΤΗΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Τα Υγιεινο-διαιτητικά μέτρα είναι:

# Το βάρος πρέπει να μειωθεί ανάλογα με το ύψος (ύψος επί ύψος, σε μέτρα, επί 25)

# Πρέπει να γίνεται συχνή άσκηση (π.χ. βάδισμα > 150 λεπτά/ εβδομάδα, με ταχύτητα μέχρι 5 χιλιόμετρα/ ώρα).

# Επιπλέον συνιστάται η λήψη > 2 λίτρων νερού ημερησίως (αν δεν υπάρχει καρδιακή ανεπάρκεια)

ΤΡΟΦΙΜΑ ΚΑΙ ΟΥΡΙΚΟ ΟΞΥ

# Ορισμένα τρόφιμα πρέπει να αποφεύγονται, άλλα να τρώγονται σε μειωμένες ποσότητες  και άλλα να τρώγονται σε αυξημένες ποσότητες.

## Τρόφιμα που πρέπει να αποφεύγονται (ή να καταναλώνονται σπάνια και σε ελάχιστη ποσότητα) είναι αυτά με μεγάλη ποσότητα πουρινών:

# Η μπύρα (ακόμη και χωρίς αλκοόλ) και τα άλλα οινοπνευματώδη. (Επιτρέπεται μικρή μόνο ποσότητα κρασιού, π.χ. 2 ποτηράκια για τους άντρες και 1 για τις γυναίκες αν έχει περάσει η οξεία φάση της ουρικής αρθρίτιδας). (Η αιθανόλη αυξάνει το ουρικό οξύ μέσω της μετατροπής του ΑΤΡ σε ΑΜΡ).

# Τα σπλάχνα και ιδίως το ήπαρ, τα νεφρά, τα γλυκάδια κλπ. όλων των ζώων της ξηράς και της θάλασσας (οι πουρίνες τους μετατρέπονται στο σώμα σε > 300 mg ουρικού οξέως, ανά 100 gr τροφίμου).

# Ορισμένα θαλασσινά που οι πουρίνες τους μετατρέπονται στο σώμα σε > 200 mg ουρικού οξέως, ανά 100 gr τροφίμου: σαρδέλες, η παλαμίδα, τα στρείδια.

# Το κυνήγι

# Οι σάλτσες κρέατος

# Τα αναψυκτικά ή άλλα τρόφιμα με φρουκτόζη. Επίσης ότι έχει επιτραπέζια ζάχαρη (αυτή αποτελείται από ένα μόριο φρουκτόζης και ένα μόριο γλυκόζης).

[Τα αναψυκτικά (και άλλα τρόφιμα) διαίτης (χωρίς ζάχαρη ή φρουκτόζη) επιτρέπονται ελεύθερα.]

# Ο χυμός πορτοκαλιού και μήλου δεν πρέπει να υπερκαταναλώνονται. Γενικά προτιμούνται τα φρούτα από τους χυμούς τους, λόγω των φυτικών ινών.

Η φρουκτόζη και η αιθυλική αλκοόλη δεν είναι πουρίνες, αλλά αυξάνουν την αποδόμηση του ΑΤΡ σε ΑΜΡ στο ήπαρ, που είναι πρόδρομη ουσία του ουρικού οξέως.

## Τρόφιμα που πρέπει να μειώνονται (σε ποσότητα και συχνότητα):

# Κρέας: Αρνί, κατσίκι, μοσχάρι, χοιρινό, χήνα, κιμάς, γαλοπούλα, πάπια, αλλαντικά, λουκάνικα, κοτόπουλο ιδίως το στήθος (οι πουρίνες τους μετατρέπονται στο σώμα σε > 100 mg ουρικού οξέως, ανά 100 gr τροφίμου).

# Τα θαλασσινά που οι πουρίνες τους μετατρέπονται στο σώμα σε >100 mg ουρικού οξέως, ανά 100 gr τροφίμου: Αστακός, γαρίδες, καραβίδες, καβούρια / χτένια, αχιβάδες, μύδια / καλαμάρια, χταπόδια, σουπιές / χαβιάρι / αχινός / ορισμένα ψάρια όπως οι γαύροι, οι ρέγγες, το σκουμπρί, ο τόνος, η πέστροφα, ο κολιός, το λαβράκι, ο λούτσος, η τσιπούρα, ο σολομός, η γλώσσα κλπ.

https://www.jstage.jst.go.jp/article/bpb/37/5/37_b13-00967/_html/-char/en

## Οι φυτικές τροφές που είναι πλούσιες σε πουρίνες, είναι κυρίως η μαγιά της μπύρας (> 1.4 gr /100 gr !), οπότε η μπύρα απαγορεύεται.

Άλλες φυτικές τροφές που προσφέρουν την παραγωγή μικρής μόνο ποσότητας ουρικού οξέως (50-100 mg ουρικού οξέως, ανά 100 gr τροφίμου) και δεν προκαλούν ουρική αρθρίτιδα, οπότε μπορούν να καταναλώνονται, είναι: Το σπανάκι, το μπρόκολο, το κουνουπίδι, οι μελιτζάνες, οι πράσινες πιπεριές, τα σπαράγγια, τα μικρά άσπρα φασόλια, τα μαυρομάτικα φασόλια, οι φακές. Υπ’ όψιν ότι οι ντομάτες που ενοχοποιούνται από μερικούς, προσφέρουν ελάχιστο ουρικό οξύ.

## Τρόφιμα που πρέπει να αυξάνονται:

Γαλακτοκομικά με λίγα ή καθόλου λιπαρά, φρούτα, λαχανικά, ορισμένα λάδια όπως το ελαιόλαδο και το αραβοσιτέλαιο, σε αντικατάσταση των κεκορεσμένων λιπαρών.

Επίσης τα τρόφιμα που έχουν βιταμίνη C όπως το ακτινίδιο, πορτοκάλι, λεμόνι κλπ. (αυξάνουν την αποβολή ουρικού οξέως από τα νεφρά), τα κεράσια, οι ξηροί καρποί, τα αυγά, ο καφές, τα τρόφιμα με φυλικό οξύ (σκούρα φυλλώδη λαχανικά, αρακάς, φρούτα όπως αβοκάντο, μπανάνα, πορτοκάλι κλπ.) κλπ.

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

https://www.rheumatology.org/Portals/0/Files/ACR%20Guidelines%20for%20Management%20of%20Gout_Part%201.pdf

https://ard.bmj.com/content/76/1/29

https://www.jstage.jst.go.jp/article/bpb/37/5/37_b13-00967/_html/-char/en

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/3826098

https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/15257770.2011.596496

https://www.karger.com/Article/FullText/489145

https://academic.oup.com/ajcn/article/105/4/775/4569746

 https://academic.oup.com/rheumatology/article/56/7/e1/3855179

https://www.cochranelibrary.com/cdsr/doi/10.1002/14651858.CD008652.pub3/full

Από παλαιότερες μελέτες γνωρίζουμε το όφελος από την κατανάλωση καφέ στον κίνδυνο δημιουργίας Σ. Διαβήτη τύπου ΙΙ και στη νόσο του Parkinson.

Πριν λίγες μέρες δημοσιεύθηκε στο καλύτερο καρδιολογικό περιοδικό, το Circulation, μελέτη που έδειξε ότι ΣΕ ΜΗ ΚΑΠΝΙΣΤΕΣ, η θνητότητα από το καρδιαγγειακό σύστημα, από νευρολογικές παθήσεις και λόγω αυτοκτονιών, ήταν λιγότερη σε όσους έπιναν καφέ συγκριτικά με όσους δεν έπιναν καφέ.

Τα ευνοϊκά αποτελέσματα φάνηκαν στην μελέτη NHS που αφορούσε περισσότερες από 121.000 νοσοκόμες 30 ως 55 ετών και ξεκίνησε το 1976 και επιπλέον στην μελέτη HPFS που αφορούσε περισσότερους από 51.000 άντρες 40 ως 75 ετών και ξεκίνησε το 1986.

Η ολική θνητότητα μειώθηκε κατά 16%, μετά από 28 χρόνια, στις μη καπνίστριες της μελέτης NHS που κατανάλωναν 3 ως 5 φλιτζανιών καφέ ημερησίως και κατά 8%, μετά από 26 χρόνια, στους μη καπνιστές της μελέτης HPFS που κατανάλωναν 1 ως 3 φλιτζανιών καφέ ημερησίως.

Όφελος υπήρχε και σε όσους έπιναν καφέ χωρίς καφεΐνη, συνεπώς το όφελος μάλλον υπάρχει λόγω των άλλων συστατικών του καφέ και όχι λόγω της καφεΐνης.

Η ίδια μελέτη έδειξε ότι δεν υπήρχε σχέση ανάμεσα στην κατανάλωση καφέ και στον καρκίνο.

Βέβαια δεν αποδεικνύεται η σχέση μεταξύ αιτίας και αποτελέσματος (δηλαδή πιθανώς όσοι πίνουν καφέ να είναι πιο κοινωνικοί και το όφελος να οφείλεται στην κοινωνικότητα), αλλά λόγω του μεγάλου αριθμού ατόμων και της παρακολούθησης για πολλά χρόνια, τα αποτελέσματα μάλλον πρέπει να κριθούν σαν αξιόπιστα.

Τελικό συμπέρασμα: Η κατανάλωση περίπου 3 φλιτζανιών καφέ ημερησίως για πολλά χρόνια, μειώνει τους θανάτους από καρδιαγγειακές και νευρολογικές παθήσεις και επιπλέον μειώνει τις αυτοκτονίες.

http://circ.ahajournals.org/content/early/2015/11/10/CIRCULATIONAHA.115.017341.full.pdf

Η ΠΑΡΟΔΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΦΕ   

Γνωρίζουμε ότι η κατανάλωση καφέ αυξάνει ελαφρά (περίπου 8 mm Hg τη συστολική και  6 mm Hg τη διαστολική) και παροδικά την αρτηριακή πίεση για 1 ως 4 ώρες.

Έτσι υπάρχει μια ελάχιστη παροδική (για 1 ώρα) αύξηση του κινδύνου εμφράγματος (1 οξύ έμφραγμα ανά 2.000.000 φλιτζάνια καφέ !!) ή ισχαιμικού εγκεφαλικού, σε όσους δεν πίνουν σταθερά καφέ.

http://www.neurology.org/content/75/18/1583

http://journals.lww.com/epidem/fulltext/2007/07000/coffee_and_myocardial_infarction.23.aspx

Μια πρόσφατη μελέτη, μετα-ανάλυση από την Στοκχόλμη αναφέρει ότι η κατανάλωση καφέ δεν συνδέεται με κολπική μαρμαρυγή (που να προκαλεί συμπτώματα ώστε να χρειαστεί νοσηλεία).

Στους άντρες που κατανάλωναν περισσότερα από 5 φλιτζάνια καφέ ημερησίως, φάνηκε μια μικρή αύξηση των επεισοδίων κολπικής μαρμαρυγής που δεν ήταν όμως στατιστικά σημαντική.

Βέβαια η αυξημένη κατανάλωση καφέ μπορεί να μην συνδέεται με κολπική μαρμαρυγή αλλά ίσως συνδέεται με ελαφρύτερες αρρυθμίες, όπως έκτακτες συστολές, που όμως είναι σχετικά αθώες (δεν προκαλούν βλάβη).

Καταλήγοντας οι συγγραφείς αναφέρουν ότι για σιγουριά χρειάζεται να διενεργηθεί μια μεγάλη προ-οπτική μελέτη για το συγκεκριμένο θέμα.

http://www.biomedcentral.com/1741-7015/13/207

Οι μετα- αναλύσεις και οι προ-οπτικές μελέτες : Η μετα-ανάλυση είναι μια έρευνα που βασίζεται σε παλαιότερα δεδομένα. Σε σύγκριση με τις προ-οπτικές μελέτες οι μετα-αναλύσεις προσφέρουν λιγότερη σιγουριά στα συμπεράσματα τους. Προ-οπτικές είναι οι μελέτες που σχεδιάζονται σήμερα και διενεργούνται αργότερα, για να δείξουν αν ισχύουν συγκεκριμένες υποθέσεις.

Περισσότερα για την καρδιά και την αρρυθμία που ονομάζεται κολπική μαρμαρυγή:

Η καρδιά μας αποτελείται από δύο μυϊκές αντλίες ενωμένες μεταξύ τους, με κοινό ηλεκτρικό σύστημα και κοινό σύστημα τροφοδοσίας τους, τις στεφανιαίες αρτηρίες. Η δεξιά αντλία αναρροφά το αίμα από τις φλέβες και το εκτοξεύει στους πνεύμονες. Από εκεί, αφού αυτό παραλάβει οξυγόνο, το αναρροφά η αριστερή αντλία και το εκτοξεύει στις αρτηρίες, για να τροφοδοτηθούν όλα τα όργανα του σώματος με το οξυγόνο και τα άλλα θρεπτικά συστατικά του αίματος. Η κάθε αντλία αποτελείται από δύο χώρους, τον κόλπο και την κοιλία.

Για να συσπασθεί και να εκτοξεύσει το αίμα ο καρδιακός μυς, πρέπει να διεγερθεί από ηλεκτρικό ρεύμα. Το ηλεκτρικό ρεύμα, η καρδιά, το παράγει μόνη της, στον φλεβόκομβο, οποίος βρίσκεται στον δεξιό κόλπο. Από εκεί φτάνει σε έναν ¨υποσταθμό¨ που λέγεται κολποκοιλιακός κόμβος και συνεχίζει μέσω ειδικών νευρικών ινών (δεμάτια His) καταλήγοντας στον μυ των δύο κοιλιών ώστε αυτές να συσπασθούν. Όταν κάτι δεν πάει καλά με το ηλεκτρικό αυτό σύστημα ή αν άλλα κύτταρα της καρδιάς “αποφασίσουν” να παράγουν ηλεκτρισμό, τότε δημιουργούνται αρρυθμίες, δηλαδή η καρδιά συσπάται χωρίς ρυθμό.

Η αρρυθμία που απασχολεί συχνότερα τον καρδιολόγο είναι η κολπική μαρμαρυγή (Κ.Μ.), (ή πλήρης αρρυθμία) Σε αυτήν δεν υπάρχει καμία απολύτως ρυθμικότητα, στις συσπάσεις των δύο κοιλιών. Οι μυικές ίνες των δύο κόλπων, συσπώνται-ινιδίζουν χαοτικά, λόγω “καταιγίδας” ηλεκτρικής δραστηριότητος, έτσι δεν συγχρονίζονται, ώστε να συσπασθούν οι δύο κόλποι. Οι ινιδισμοί των κόλπων είναι περισσότεροι από 300 το λεπτό, ευτυχώς όμως, ο κολποκοιλιακός κόμβος δεν αφήνει να περάσουν όλα τα ηλεκτρικά ερεθίσματα στις κοιλίες.

Η κολπική μαρμαρυγή σχεδόν πάντα εκδηλώνεται σαν ταχυαρρυθμία (περισσότεροι από 100 παλμοί ανά λεπτό) και σπάνια σαν βραδυαρρυθμία.

Το 1.5-2% του γενικού πληθυσμού παρουσιάζει Κ.Μ. Όσο αυξάνεται η ηλικία τόσο αυξάνεται και η συχνότητα της. Περίπου το 10% των 80ρηδων, παρουσιάζει Κ.Μ.  Λόγω της γήρανσης του πληθυσμού, στο μέλλον αναμένεται να αυξηθεί ακόμα περισσότερο η συχνότητα της.

Η Κ.Μ. οφείλεται σε καρδιαγγειακές παθήσεις (βαλβιδοπάθεια, στεφανιαία νόσο, καρδιακή ανεπάρκεια, μυοκαρδιοπάθεια, υπέρταση και άλλες), ή σε εξωκαρδιακές αιτίες (υπερθυρεοειδισμός, αυξημένη κατανάλωση αλκοόλ, κάπνισμα, ορισμένα φάρμακα, δυσπεψία, σακχαρώδης διαβήτης, άπνοια ύπνου, υπερβολική σωματική κόπωση, χρόνια αναπνευστική πνευμονοπάθεια, οικογενειακό ιστορικό, γενετικές παραλλαγές, άγχος και άλλες).

Συνήθως χρειάζεται ανατομικό/ηλεκτρικό υπόστρωμα και μια αιτία που την πυροδοτεί, για να προκληθεί. Πολλές φορές δεν είναι πλήρως κατανοητοί οι μηχανισμοί και οι αιτίες που την προκαλούν.

Στην Κ.Μ. λόγω του ότι δεν συσπώνται οι δύο κόλποι έχουμε μερικές επιπλοκές:

α) Μειώνεται η ισχύς της σύσπασης της καρδιάς κατά 15 ως 20% περίπου (ανάλογα με την ενδοτικότητα της αρ. κοιλίας).

β) Μειώνεται η αρτηριακή πίεση σαν αποτέλεσμα της ταχυαρρυθμίας και της μειώσεως της ισχύος της καρδιάς.

γ) Το αίμα που βρίσκεται στην εσωτερική επιφάνεια των κόλπων παραμένει σχετικά “στάσιμο”, (ιδίως στο ωτίο του αρ. κόλπου) και έτσι μπορεί να πήξει, να δημιουργηθεί θρόμβος. Ο θρόμβος αυτός μπορεί να μεταφερθεί μέσω των αρτηριών οπουδήποτε, να “σφηνώσει” σε μια μικρή αρτηρία και να διακόψει τη ροή του αίματος. Συχνότερα μεταφέρεται στον εγκέφαλο λόγω του ότι οι αρτηρίες που προσφέρουν αίμα στον εγκέφαλο είναι πιο κοντά στην καρδιά. Πενταπλασιάζεται, έτσι η πιθανότητα εμβολικού αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου (ΕΑΕΕ) και

δ) εάν η Κ.Μ. παραμείνει μακροχρόνια, σε μορφή ταχυαρρυθμίας, αυξάνεται ο κίνδυνος συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας.

Γενικά η Κ.Μ. διπλασιάζει τον κίνδυνο θανάτου.

Ο άνθρωπος που έχει Κ.Μ. μπορεί να μην αισθάνεται τίποτα, ή να παρουσιάζει καταβολή, ή αίσθημα παλμών, ή δύσπνοια, ή υπόταση ή στηθάγχη.

Η Κ.Μ. αναλόγως του χρόνου διαρκείας της και της συχνότητάς της, χωρίζεται σε υποομάδες: α) παροξυσμική, διαρκεί λιγότερο από επτά ημέρες (δύο ή περισσότερα επεισόδια διαρκείας άνω των 30 δευτερολέπτων), β) επίμονη, από οχτώ μέρες έως ένα χρόνο, γ) μακροχρόνια επίμονη, διαρκεί περισσότερο από ένα χρόνο και δ) μόνιμη, εφ’ όσον διαρκεί περισσότερο από ένα χρόνο και έχει συναποφασισθεί από γιατρό και ασθενή ότι δεν θα γίνουν άλλες προσπάθειες ανάταξής της.

Εξυπακούεται ότι η διάγνωση της τίθεται με ηλεκτροκαρδιογράφημα ή Holter (24ωρη καταγραφή ηλεκτροκαρδιογραφήματος).

Περισσότερα για την κολπική μαρμαρυγή αναγράφονται σε άλλα άρθρα της ιστοσελίδας.